annelerin dünyası etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
annelerin dünyası etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Hayat Hep Olduğu Gibi Aslında...

Hayat ne güzel...
Sıcacık simidin buğusu mutlu ediyor beni.
Kırmızı önlüklerimizle anaokulundan dönerken, evde beni bekleyen oyuncaklarımı düşlüyorum.. 
Ve annemin kurufasülyesini çıtır çıtır yanan sobanın yanında yemeyi.
Kardan adamı, burnundaki havucu ve hatta kömür gözlerini çok seviyorum.
Garajın çatısından aşağı uzanan buzları kırmayı...
Üşümesini ellerimin, ayaklarımın su içinde kalmasını, 
Kış günü bile çocukça koşturmaktan sırtımın sırılsıklam olmasını...
Kızaklarla mahalledeki arkadaşlarla çılgınca kaymayı özlüyorum...

Sonra baharı...
Yazı, güneşi, susamayı...
Temmuz'da öğlen güneşinde kavrulup kahverengi bir ton almayı :)
Hatice'yle çukura girip kırdığımız BMX'i hatırlamayı...
Gülmeyi..
Dizimin kabuk tutan yaralarını...
Hale'yle arabaların siboplarından gelen "fısss" sesini dinlemeyi...
Sahibi gelirken tabana kuvvet kaçmayı:)
Kayısı ağacının dallarına ev yapmayı, 
Kirazdaki kırmızı boncuklu tırtılı...
Maçta kaleci olmayı, çelik-çomakta koşturmayı...
Bilyelerimi, gazoz kapağının içine çamur doldurup oynamayı...
Fener alayını, şivlilikte komşulardan şekerli  leblebi toplamayı...
Oyun arkadaşımın sobada fıss diye erimesine ağlamayı..
Uçan balonumun ellerimden kayıp gitmesini belki de, onu öylece çaresizce izlerken bile, çocukça bir duyguyla daha güzel yerlere gidiyor olması duygusunun beni teselli ettiğini hatırlıyorum..

Çocukken, hayat tozpembe değil aslında...
Hayat hep olduğu gibi...
Biz sadece tercihlerimizi yaşıyoruz...
Oysa çocuk gözüyle bakabilsek hayata, 
Hatanın da bir olasılık olduğunu kabullenebilsek...
Başarmanın, doğrulardan örülmüş bir çember olmadığını kabul edebilsek...

Çocukça bir hayat sürebilsek keşke...
İşte o zaman -di'li geçmiş zamanlara ihtiyaç duymazdık hiç...

Bu yazım Annelerin Dünyası'nda da yayınlanmıştır...


Bir Blogger'ın Hayat Akış Şeması

Hepimiz blog yazıyoruz.
Hepimiz seviyoruz bu işi...
Peki ya işi bazen abarttığımız oluyor mu ne dersiniz?


Sevgiyle kalın...


Şaşkınım ben şaşkın :)))

Bu hafta Annelerin Dünyası'nda anne şaşkınlıklarını yazıyoruz.
Benim şaşkınlığımı, unutkanlığımı da okumak isterseniz buyrun buradan...


...:::Paylaşmak Çoğalmaktır:::...


Seni evde bırakıp, işe başladığım o ilk günü hala her ayrıntısıyla hatırlıyorum. Henüz 3 ay 3 haftalıktın, ne minik... O zamanlar seni görüp de "miniciiik" diyenlere öyle kızardım ki. Benim gözümde kocaman adam olmuştun bile. Şimdi düşünüyorum da, hakkaten minicikmişsin.

............
Bu hafta Annelerin Dünyası'nda "Benim Kavramı" üzerine yazıyoruz. Yukarıdaki yazımın devamını okumak isterseniz buyrun buradan...


Gülen yüzlü Güler'e...


Hamileliğimi ilk öğrendiğimde, ilk işim doktora gidip herşey yolunda mı öğrenmek oldu. İlk olunca tabi insan meraklanıyor, herşeyi öğrenmek istiyor:) Doktorumun adı belliydi aslında. Şöyle ki çokça ismini duyduğum, birçok kişinin methettiği bir doktor. Hiç başka araştırma yapmadım, çünkü ismi "Mehmet Öz" gibi markalaşmış diyebileceğim bir doktordu benim gözümde. İlk kontrollerde beklentilerim aslında daha çok sohbetten yanaydı ama doktorum o kadar meşguldü ki ultrasonla bakıyor, kilomu kontrol ediyor, tansiyonuma bakıyor ve zamanı geldikçe gerekli testleri istiyordu. Sonuç olarak da bana tavsiyelerini özet şekilde sunuyor ve bir sonraki randevu tarihimizi belirliyordu. O sıralar hamila olan arkadaşlarımdan doktorlarının yanında 40 dk kadar kaldıklarını, bebeğin gelişimini ince ayrıntılarıyla anlattıklarını işitiyor ve doğrusu özeniyordum:) Ama doktorumdan da vazgeçemiyordum, dedim ya Dr Öz gibiydi benim ve birçok insanın gözünde.




Yazının devamı için Annelerin Dünyasına buyrun...


Related Posts with Thumbnails